Das ist mein Leben…

Student number?
99-XXXXX

College?
Kolehiyo ng Inhinyero

Ano ang course mo?
Agham ng Tagabilang

Nag-shift ka ba o na-kick out?
Hindi po sa kabutihang-palad

Saan ka kumuha ng UPCAT?
Sa Kolehiyo ng Pinong Kaartehan (College of Fine Arts)

Favorite GE (General Education) classes?
NatSci I kasi malamig sa CS Auditorium, tapos pwede ka pa matulog dahil marami hehe
Kas I kasi ang bait ni Sir Bauzon, saka may field trip pa nun hehehe

Favorite PE?
Tenpin Bowling - asteeg, sa SM Annex pa yun!

Saan ka nag-aabang ng hot girls sa UP?
Ronnel: "AS Hall. Tambay ka lang dun. Hwag ka lang sisipol ng malakas. Masakit eh"
AS Bldg naman Ronnel! parang asshole eh hehehe

Favorite Professors?
Ronnel: "CS 32 - die-hard Quiwa fan (nyahahahhaa)" - uy oo, kahit hindi ako Quiwa baby favorite ko pa rin sya hehehe

Least favorite GE (General Education) class?
Philo I - inaantok ako pramis.

Did you sign up for Saturday classes?
CS 165 ata yung Saturday classes ko hehehe

Nakapag-field trip ka ba?
Oo naman, pero asteeg yung MS 101 ko - Puerto Galera!

Naging CS ka na ba or US sa UP?
Wala. Isa lang akong mortal noon, hindi ako diyos. hehehe

What Organization/Fraternity/Sorority were you a member of?
Nag UP ROTC CO ako ng isang sem hehehe tapos UP Astrosoc na.

Saan ka tumatambay palagi?
1st - 2nd year - sa AS Lobby
3rd year - onwards - NEC 414 (Bahay namin ito eh) kaya nga geeks414 eh hehehe

Dorm, Boarding house, o Bahay?
Bahay. Pero naging squatter kami ng Thesis Lab nun. Laki nga ng electric bill ng UP nun eh.
Trivia:
Kami ang dahilan bakit naging mas strikto ang dept sa pag-overnight sa
lab. Sorry na lang sa mga lower batches (Nyahahahaha)
Sakto to Ronnel! nyahahaha

Kung walang UPCAT test at malaya kang nakapili ng kurso mo sa UP, ano yun?
Hmmm… baka siguro double major ako. CompSci pa rin saka European Languages (naks)

Sino ang pinaka-una mong nakilala sa UP?
Si Harold! Pinakilala ng HS classmate kong si Meli hehehe

First play na napanood mo sa UP?
Hmm… Death of a Salesman ba? O yung New Yorker in Tondo? hindi ko na rin matandaan…

Saan ka madalas mag-lunch?
Ca-SAY (CASAA), saka Yellow House. Minsan pag may pera sa Blue House (wala na ngayon) at Beach House.

Name the 5 most conyo orgs in UP.
Hahahahahaha isa pa: Hahahahaha baka patumba ako e heheheh

Name 5 of the coolest orgs/frats/soro in UP.
Isa pa ulit: Hahahahahahahaha
Cool? Astro syempre. Ang tambay hours nyo gabi san ka pa!

May frat/soro bang nag-recruit sa yo?
tinanong lang ako ng frend kong fratman, pero hindi nirecruit.

Masaya ba sa UP?
Hahaha hindi pa ba halata?!

Nakasama ka na ba sa rally?
Oo naman! Kasama ako sa Edsa Dos na mula UP naglakad papuntang Edsa shrine sa Ortigas hehehe

Ilang beses ka bumoto sa Student Council?
2 beses ata.

Pinangarap mo rin bang mag-laude nung freshman ka?
Laude?! nu un?!

Kanino ka pinaka-patay sa UP?
patay as in crush? o patay kasi hinahanting pako?! Hindi ko na maalala eh, yung crush si Ms…. wag na nga!

Kung di ka UP, anong school ka?
Mapua. Dun ako pumasa pa e heheh

dagdag:

First Year Block
E-3

Very First Subject
Math 17
 
Favorite Elective
MS 101 - Wala pa ring tatalo sa Galera!

Pinaka-terror na teacher
Si… yung kamukha ni Jackie Chan na may bigote… sa Math yun eh hehehehe

Most Favorite Major Subject
CS 192 kay Ma’am Solamo!

Least Favorite Major Subject
CS 130 din, lalo na yung unang take ko hahahahaha

Favorite UP Tradition
UP Fair din! < keri to!

UP Tradition(s) Missed
yung ACLE - isang araw ng wala kang gagawin kundi rumonda sa mga classroom na may magagandang topic…

Most Memorable Thing You Did Just For Bonus Points
Hmmm.. yung magbigay ka ng joke?

*Ang mga dagdag na impormasyon

Pinakamasarap na Pisbol
Vanguard Pisbol… walang kamatayan < agree ako rito.

Pinakamurang pamasahe ng IKOT
P2.25 < talaga?!

Pinakapayborit na Merienda
Classical Monay with Cheese (ngayon pwede na may peanut butter, aba! asenso na!) < oo asteeg to! saka syempre ung squid at siken balls na rin

Umulan ba nung University Graduation mo?
Nope. Ang init nga eh. Nakabarong ka na nakasablay tapos hapon. Sige nga?!

* Salamat kay Ronnel at sa Multiply post nya para sa sarbey na ito.

1908 - 2008. Ang galing no? 100 years na pala ang UP. Pero come to think of it:

Take a large mass of people who will be watching tomorrow’s kickoff celebrations, and saka mo sabihin,
Lahat ng taong makakanood ng fireworks, the carillon, the gun salute, lahat sila, they won’t and can’t participate
anymore for the UP’s next 100 years.

…Even yung mga ipapanganak the same time ng celebrations.

Naisip ko lang kasi, UP is now 100 years old: Survived World War II, Martial Law, Numerous presidents, andaming nangyari sa hundred years na yun. And magiging one-time celebration lang ito during my entire life. In a way, I am privileged
na magiging participant ako (both as an alumni and as a witnesss) to the State University’s celebration of 100 years. Ang galing no?
Pero Hindi na ako aabot for the next 100.

For those people to witness the bicentennial year, they must be born 20-30 years from now. Hehe way past na ng centennial celebrations. Well, mas
grandiose siguro ang celebrations sa 200th year, pero ngayon kasi, sure tayo na nakarating na ng hundredth ang UP. I don’t know for the next century.

Napag-usapan namin ni Marco kanina: Are we thinking the same things tulad ng mga Isko at Iska noon, ca. 1908? Iniisip kaya nila what would UP be like
a hundred years from 1908? Naisip kaya nila na aabot ng isang siglo ang Unibersidad ng Pilipinas? Iniisip din kaya nila ang state ng bansang Pilipinas pagdating ng 100 years na yun?

Sadly, sobrang kakaunti at napakahirap na ng opportunity para maresearch ang mga bagay na yun. May mga surviving UP students pa ba till now with a
student number of 1908-XXXXX? O baka hindi pa uso ang ganung numbering ng mga estudyante noon?

Swerte ng mga magbabalik-tanaw sa 2108. Maraming way na to assess the situation back in the year 2008 - may Internet, may Blogs, may text messages,
may 100 kwentong Peyups. Marami ng references. In fact, sa tulong ng YouTube, baka makikita pa ng mga taga 2108 ang events ng 2008. Hehe swerte nila.

Pero para sa akin, I must witness these events. True, medyo nagdadalawang-isip ako pumunta because of my work schedule, plus the fact
na medyo mahirap pumunta ng Peyups kasi sarado ang Acad Oval. Pero deep inside me - the Iskolar ng Bayan inside me - tells me na I must come.
There may not be a second time to witness these. At dahil siguro alam na ng pagka-Isko ko na madalas ako mag-rant sa mga bagay na gusto ko pero hindi
ko ginawa, kaya alam nyang hindi ako masasatisfy kung makikita ko lang sa TV or sa mga pictures ng ibang tao ang celebrations.

Pwede ko sigurong iparecord ang mga events na ito, pero there’s no substitute for the real thing. Lahat ng mga bagay na ito eh dapat
mawitness firsthand. Once in a lifetime lang ito hehehe.

And by the way, kukuha din ako ng Centennial Planner. Sayang eh, actually pinagiisipan ko pa kung susulatan ko sya. Masyadong ‘valuable’ para sulatan
hehehe.

Malay mo, maging collector’s item ‘to come 2108. Di ba?

Hmm, speaking of memorabilla and collections, meron pala akong mga pictures ng mga buildings ng Peyups - kinunan namin for our UPDInteractive project.
And I am proud kasi nakuhanan pa namin yung BA Bldg nung dati pa syang anyo. Hahanapin ko pa yung CD na yun at ia-upload ko sa Multiply. Kaya abangan.

Ansarap kasing isipin, na as Isko at Iska na grumadweyt recently (don’t ask me kung gaano ka-"recent"), Eh I have this rare opportunity to become an audience
on how the State U celebrates its century one. I am also amazed and somewhat overwhelmed na on those hundred years, I became part of it - kahit itsy bitsy
part lang. I’ve experienced the Iskolar ng bayan experience - the hardships, the triumphs, the laughters and tears, all of it the resulting factor
on becoming a UP student. In a way my history and UP’s history are intertwined kahit sa ilang taon man lang. I’m sure and all of us Isko and Iska would agree na it’s the same euphoric
feeling for them. To become part of UP and UP to become part of their lives as well.

I might as well look forward to the next hundred years of UP. Pero parang ayaw ko naman isipin na gusto ko pa ma-witness yun hehehe.

Wala lang. Hundred years. One Century. Isang siglo.

What would UP be like in the next century? What would our dear country be like in the next hundred years?

Awesome, isn’t it?

Suddenly, it’s 2008 - But like a salvo of perfomances, only the best are saved for last.

So there’s a continuation of things from 2007 into the new year.

So to further expedite and ensure ’smooth-sailing’ from 2k7 to 2k8, I devised my wishlist.

I know that it may be a tad too late but I go on anyway.

Anything to start the year right.

1. This year should be an ipon year - if 2007 is the year of ‘Great Expenditures’, this year should be the ‘Year of Kakuriputan’ (hehehe)
2. "More Energy, mas happy" - I really, really, really need to go to the gym. Tsk.
3. More organized on things - for a clear mind and a good disposition.
4. Lente - yung maganda-ganda sana, para matagal na gamit na (hmmm, contradicting ata to sa item no. 1).
5. Spend more quality time with Aya. Yun bang parang noong UP days
   namin. Haaay, missed those days when you can stroll around the campus
   with
   only acads in mind, pagtapos ng acads pwede na petiks hehe. Not minding the deadlines and the commute to and from the office hehehe
6. Eat good food (hindi sya contradicting sa item no. 2 ha!)
7. Implement my want-to-do and pending projects for 2007 - sana this year, it would be a reality na, maraming ma-accomplished.
8. More beautiful pictures to shoot - yan ay kung masunod ko yung item 4.
9. More time to relax.
10. More places to go, sights to see.
11. More friends and old acquaintances to meet.
12. Enlightenment and Understanding on things around me, specially my work. I definitely need that.
13. A not-so-common getaway with Aya. One that will be definitely memorable
14. More rockin’ movies to watch.
15. And lastly, World Peace! Not! hehehe de, ang last na wishlist ko eh
    more fun living life. Eliminate my pessimism and become stress-free.
    Sana hindi lang
    ito sa 2008 lang.

Haay, tamo ambilis ng panahon! Sinimulan ko tong isulat January 1, ngayon January 2 na agad hehehe…

… Kaya hindi ako magtataka kung mag-iisip naman ako ng wishlist for 2009!

Happy new year guys! Have fun living life to the fullest!

PS: hahah ngayon lang pala ulit ako nagpost sa blog ko. Ilang dekada na ang lumipas hehehe

Those people, who, I may presume, already know my status.
Well… you know the details.

Another cycle has just begun. The process of identifying what is better,
weighing things, and packing things up has started. I know you’ll be laughing
mad at me when you finally get a hold of what I’m saying here, maybe curse me
for not having the strong will, nor firm in what I’ve said before (just browse
through my blog, ok?).

Life has its way of showing us the pros and cons of what we chose. Often than
not, these are not instantaneously flashed in front of you. Rather it is a
slow, complicated -yes, and sometimes bitter process. I, for one, maybe
enjoying what I chose for this timeframe, but who knows that eventually, that
mysterious hand will once again shook me from where I stand and reveal yet
again another imperfection to my seemingly flawless decision.

I won’t blame you if you find the situation I’m into kinda irritating. I just
can’t. But let me tell you this: I maybe responsible for putting this whole
process into motion, but this action was not done haphazardly, and thought
about it, well, almost.

And for one, I’m not the only one responsible for this. It is set in motion by
factors not necessarily controlled by myself. Factors, which if I can deduce
into simpler things, can easily be attained yet hinder the ball of cycle from
moving and rolling again.

I know it’s the same scenario all over again. But this time, there’s a thing that
differentiates this process from the rest - I am now apathetic on what the
outcome would be. I just don’t want to believe, don’t want to put myself into,
to put my faith on it a hundred percent.

I just don’t want to assume anymore. I’m tired of it. Well, maybe because it is
bad to assume in the first place. So now I’ve learned my lesson. Just do your
own thing, and nothing much.

I have to pack my things up, walk straight and never look back.

Ang sikip ng mundo. Parang ang hirap gumalaw. O ako lang ba talaga ang nasisikipan?

Sabi nila, masaya mamuhay sa mundo. Napakapalad. Kasi nga naman, marami dyan ang ni hindi na nasikatan ng araw. Marami dyan ang saglit lang, umalis din. Samantalang ako, halos 1/4 na ng isang siglo ang itinatagal ko rito sa mundong ibabaw. Pero bakit ganun? Parang hindi masaya?

Aaminin ko, may mga ’saya’ moments naman ako. Marami yun. Pero ganun talaga e, mas naa-outweigh ng ’sad’ moments. Haay. Napaka pesimistiko ko na naman.

Test lang daw ito. Pagsubok - Mas marami pang dadating na mas malala pa ito. Nasa sayo na lang kung pano mo ito titignan. Kung pano mo ito haharapin. Ito tanong ko: Kung sugatan ka na ba sa naunang laban, mas nanaisin mo pa bang suungin ang ikalawa?

Ako siguro hindi. Bawat ’sad’ moment sakin kasi may tatak. Kumbaga may imprint na sa utak ko. Sabi ko nga kay Aya, kung kaya ko lang warakin ang sarili ko. Palitan ko ulit ng bago gagawin ko. Matanggal ko lang ang mga pangit na alaala at mga gawi ko. Para kasi akong kabinet. Kada bilang ng araw inaagiw. Naluluma.

Ewan. Gusto kong lumayo muna. Mapag-isa. Mag-isip kung ano ang nangyari bakit nagkaganun. Gusto kong linisin ang sarili ko, sa labas at sa loob. Gusto ko malinaw ang pag-iisip ko.

Gusto ko Magnilay.

I don’t know if it sounds like a broken record to you, but I think most of you feel the same way as I do at one point in time. The feeling that you’re somewhat tired, and nothing good is in the horizon.

I try to come up with a solution on how to balance my ‘working life’ to my ‘personal life.’ Yet, as perceived in the movies, these two aspects of my life somewhat don’t agree on each other. Most of the time ripping me off from my usual self.

My life as of this moment is not that laidback, carefree one like in those past years. I am somewhat faced with the dilemma of trying to find ways to finance myself and all the financial burden I am trying to carry. ‘Tis not that I am complaining or something, yet the notion of one is a much more pleasing than thinking of solutions to alleviate the situation.

My life is constantly at a crossroads. Many times I am faced with the decisions on which way in the fork should I go, or what side should I be in. From these, the repercussions seems permanent - I am constantly in fear on choosing the wrong one.

People have the tendency to aim for much higher ground than they can walk on. Sometimes they take the risk and come out of it alive and vindicated. For me, I think the road is way too long to continue, eventhough I am halfway to the finish. If not for Aya I would have been six feet under. I am stressed, and I am hurt.

This crossroad makes me think of things I usually not be thinking about. And this crossroad makes me see the world in a different perspective. I don’t know if it is a good one. I am not in the mood nor in capacity to see things straight and with optimism. For me, this pessimissm will continue after I finally see the finish line, or I can proudly say to myself that the race has been won.

Maybe after all of these I deserve something good. Something better. I don’t know when to start or how to start.

…Maybe you can help. Maybe not.

Someone handed me a copy of Windows Vista RC1. Yep, you’ve
heard it right - I am now in possession of an EVALUATION COPY of Windows Vista. I hope Microsoft would not be over-exaggerated here… I’m just testing their product.

Anyway, Based from my testing (as a simple user of Windows), I find Vista an exaggeration compared to XP. Sure, the nice
‘Vista-look’ interface: the 3D-look bars, the Windows Sidebar, the revamped UI
of Windows Media Player - definitely caught my attention, but the overall
functionality of the OS is still very much XP.

Kudos to Microsoft honchos, I uninstalled Windows Vista RC1 to give way to
Ubuntu Linux Edgy Eft (6.10), so don’t worry, I’m not using it - as of now. For
those of you out there longing to get their hands on Windows Vista, it’s worth
the wait. You can still cherish the moments you have with your XP. With
hardware requirements in the highest level, you wouldn’t expect your current
hardware configuration to beat the 1.0 Windows Experience base score mark (as
in the case of my PC). If you already have Dual-core processor, 1-2GB RAM,
256MB DDR PCIE Video card, 5.1 Sound card (oh, heck, speaking of soundcard,
Vista is such a pain in the ass in finding a suitable driver for my soundcard),
and a DVDRW or DVD Combo drive, then you’re off to a good start using Vista and
its enhanced interface called Aero. But for me, I’d rather stick to XP than
join the hype.

I might as well wait the so-called MAC OS for PC’s. I don’t know but I only
heard it from the grapevine. But it a sure thing to watch.

The battle of the OS maybe far from over. But I think Vista
is way more superficial than its counterparts (Linux, MAC, XP hehe).

Who knows? Maybe when Vista will be officially launched in February 3 (?) we
will then be able to find out how powerful and different Vista
is - from a mediocre’s perspective.

Screenshots to follow - Unless Microsoft tries to intervene.

It’s been a relief. Our Managing Director said that our last day would be on the 22nd and we’ll be back on the 4th of January, 2007. Wow. Finally, a much-needed vacation to patch things up.

I am decided to forego all of my failures and shortcomings this year and focus more on how to do better next year. I am also decided that come January 2007, I’ll be more organized. Tabula Rasa would be my primary agenda. 

I’m not a college student anymore, nor I am a fresh graduate in a newly-joined in company. I am getting old, and so are my priorities and issues. I don’t have the luxury to be indifferent on how I manage myself, just like old times.

Conversations with my fellow college-mates (Marco and Grays, to be exact) makes me a little bit wary of my future. Those days way back in college, life seems so simple, except for the fact that we have to pass all of our subjects - I think it’s just the way it is. But now we, I for sure, am worried with so many things a normal young professional has - From commuting to income tax refund - all of it.

And then the issue of settling down. Am I ready for this big thing? Will I be able to support all those things associated with it? Aya and I have long been talked about this, and we are both amicable on what we should do first. But as a guy, I can’t help but worry on the way I’d be handling those things when the time comes. I just want to be prepared for that.

And so, maybe, just maybe, by January next year I’ll start the preparations of being organized, not just in the way I handle things but more importantly my finances. Enough of those haphazard spending of money. Time to put my finances into right places.

I came across this saying when I’m still searching for a job. It’s all about your salary: "Habang lumalaki ang sweldo mo, lumalaki rin ang gastusin mo…" It just hit me right in the spot. They’re right. The reason some of us doesn’t have savings is because we are thrilled to spend our money. Because we have more spending power than before. We are thrilled and excited because the window of opportunity gave us more things to spend and more money to waste. Haay…

Need to focus more. I don’t want to have a ‘Ningas-cogon‘ attitude towards this. Sana lang.

With this article, I close the work year 2006. I hope next year would bring us more prosperity and a clear, positive outlook in life. Sana. hehe

Joyeux Noel, Frohe Weinachten, Buon Natale, Feliz Navidad, Merry Christmas, Maligayang Pasko po!

"Dahil sa planner…" Ito ang madalas kong sinasabi sa mga officemates ko, sa mga kaibigan at sa pamilya ko kung bakit ako laging umiinom sa Starbucks. Dahil lang talaga sa planner. Period.

Iba rin kasi talaga ang tingin sayo pag pumapasok ka sa Starbucks at paglabas mo eh may hawak ka ng - kundi pulang paper cup - eh plastic na cup na may nakalagay na ‘Butete’ sa harap. Sosyal ang dating mo. Kasi ba naman, sino ang nahihibang na bumili ng isang basong kape na overpriced. But then again, meron taong nahihibang talaga sa estado ng Starbucks, at meron din dahil lang sa planner…

Correct me if I’m wrong. Nabasa ko kasi sa ‘Bakit baligtad magbasa ng libro ang mga Pilipino’ ni Bob Ong na merong ‘Starbucks Principle’ ang mga Pilipino. I won’t delve into details ng principle na into. Instead, bumili na lang kayo ng aklat ni Bob Ong para maliwanagan kayo at mag enjoy pa kayo.

Bakit nga ba ganoon di ba? Parang napakaprofound naman ng effect ng isang basong kape… Except of course na masyadong mahal ito for a coffee. Hindi naman kasi sa lasa at sa ganda ng tissue paper nasusukat yan eh. Sa brand na Starbucks. Starbucks=big bucks. You’re willing to put a hefty amount of cash in just one cup of coffee. Siyempre, pag kaya mong mag-Starbucks, eh di kakabit na nun ang kakayahan mong bumili ng mga mamahaling bagay. Hence, the profound effect.

Bakit ko ba sinulat to? Wala lang. Kasi for me, kape lang talaga sya. Hindi sa nagmamalinis ako, or nagbubuhat ako ng sarili kong furniture set. In fact minsan naiisip ko rin na ‘Naks, ang angas ko heheh, may dala akong Choco Cream Chip Frap na Grande.’ Pero kasi sa akin, hindi mo naman kinakailangang taasan ang kilay at ilong mo paglabas mo ng Starbucks. Hindi naman dapat ginagamit ang kape para makilala at tumaas ang antas mo sa society. Isa lang yan kape. Period.

Kaya ako, ang tinitignan ko na lang dyan kaya ako bumibili ng kape at kinukumpleto ang 21 stickers eh dahil sa planner. Dahil after ko makuha ang planner, eh titigil na rin ang butete sa pagbili ng mamahalin na kape.

© Starbucks Coffee Company. All Rights Reserved.

Pag naglakad ka sa daanan ng Hong Kong, o maski na sa Bangkok, dalawa lang ang pwede mong makasalubong - Foreigner o Pinoy. Kasi ibig sabihin nun, hindi kayo marunong umintindi ng Cantonese o ng Thai - At nakikita mo na lang na naghahagikhikan ang mga ‘native’ doon kasi sa ‘No Jaywalking’ kayo dumaan. Malas.

Hindi ko maikonek ang nasa itaas sa title ng blog na ito. Naisip ko lang bigla. Pasensya tao lang. Anyway, para sa mga hindi pa pamilyar (sadyang ayaw lang or talagang nasa malayong lugar lang) ang Ayala (official name: Ayala Avenue), ay isa sa mga high-profile na daanan, kalye, avenue, boulevard, highway wateveryoucallit dito sa Pilipinas. Nakalinya kasi rito ang mga multinational companies, mga nagtataasang mga gusali, at mga kainan. At! Added attraction ang mga nagagandahang dilag na nagtatrabaho sa mga nagtataasang gusaling yaon.

Naisip kong magsulat ng artikulong ito dahil ako ay maituturing na bagong salta sa dynamic at mala-tinedyer na lugar ng Ayala (ang mala-matanda naman na lugar ay inaattribute ko sa Buendia, hehehe).

Dati kasi, pag sinabi mo sakin ang Makati, o kaya ang Ayala, ay para akong pusang nakakita ng aso - AYOKONG MAGTRABAHO SA MAKATI. Ito ay dahil sa limang dahilan:

1. Malayo
2. Trapik
3. 4. 5. - Ulitin ang bilang 1 at 2.

Pero buti na lang at andyan ang kaibigan kong LRT - kaibigan ko na sya kasi hindi na sya gaanong kasiksikan, dahil ang lahat eh hindi na makaalis sa MRT para lumipat. At dahil malapit na para sa akin ang LRT, eh kaya kong pumunta mula sa aking lugar (ako po ay nasa St. Andrews Field nakatira - sa tagalog San Andres Bukid) papuntang Makati sa loob lamang ng ***dyandyararannnn*** 10 minuto - Chartered and LRT na yan. Pero sa totoo lang, sa loob ng 30-45 minuto ay nasa Gil Puyat Station nako. laking ginhawa pa dahil may pagkakataon pakong makaupo - Hindi tulad sa MRT na kulang na lang ay maging si Garfield stuffed toy ka nakadikit sa salamin ng kotse, van o di kaya ay jeep dahil sa pagkakasiksik.

Magpatuloy tayo.

Nakakarating ako sa Ayala ng mga 1 oras 15 minuto, kasama na ang pagmumuni muni dun at paminsan minsang pagkakatisod sa mga bato at sanhi na rin ng hindi ko pagtingin sa dinadaanan ko. Samakatuwid, hindi ako gaanong kumakain ng oras sa paglalakbay, pagtawid ng dagat, pagkain ng apoy… Imahinasyon ko lamang ang nahuli.

Isa pang atraksyon sa Ayala ay ang - tulad ng nasabi ko sa taas - mga nagagandahang dilag na nagtatrabaho sa mga nagtataasang gusali na yari sa yantok at palochina. Busog ang iyong mga mata sa mga makikita mo dun… Halos lahat na ng klase ng tao ay andun na sa Ayala - Amerikano, Pranses, Aleman, Norwehiyano (imbento ko lang yan), Hapon, Taiwanese, Intsik, Bumbay, Sri Lankan, Nepalese, Tamil, Afghan, Taliban, Al Qaeda. Halos lahat ng maisip mo. Kaya kulang na lang ay ang kantang ‘We Are the World’ at kumpleto na ang isang obra maestrang music video. Siyempre pa meron din mga Pinoy. Dahil ang Ayala Avenue ay nasa Makati at ang Makati ay nasa Maynila at ang Mayni - nagets nyo naman di ba?

Ang isa pang atraksyon sa Ayala ay ang pagkain. Opo, pagkain. Ay hindi po, hindi ito tulad sa pabrika ni Willy Wonka kung saan lahat ng bagay ay gawa sa kendi o tsokolate (ang mga inodoro kaya sa pabrika ni Willy Wonka ay gawa sa tsokolate? Eh di… nebahmaynd). Kundi, marami kang makikitang mga kainan, restawran, pisbolan, tong-itan… Oops, tuloy tayo, na nakapaligid sa Ayala. Dahil nga sa dami ng nagtatrabaho doon, eh marami rin siyempre ang naghahanap ng pampalipas ng kalam ng sikmura at sakit ng ulo sanhi ng pagkagutom.

Ang jollijeep ang pinakapamosong kainan sa Ayala. Ang pinagsimulan ng salitang Jollijeep ay hango sa pangalan ng karibal ni Ronald McDonald dito sa Pilipinas - Ang Ping Ping Lechon. Ay mali. Sa totoo lang, hindi ko alam ang pinagmulan ng salitang Jollijeep. Marahil may isang bibong nagtatrabaho noon sa Makati na pagkagat nya sa manok na binili nya eh lasang Chicken Joy, at napasambit na lang ng "Mmm… Ang Sarap! Lasang Chicken ng karibal ni Ronald McDonald!" Kaya mula noon ay naging Jollijeep na ang… well.. Jollijeep.

Maraming putahe ang inihahain sa Jollijeep. Merong Lengua Estofada, Morcon, Paella, Blue Marlin at Calamares. Pero siyempre imbento ko lang ang mga ito. Masasabi ko lang eh halos lahat ng ordinaryong ulam sa Pilipinas (huwag na sigurong isama ang Papaitan at Kinilaw) eh matatagpuan mo sa Jollijeep. May sinigang na baboy, Pinecpecan, Pinat Britol… atbp.

May nagsabi sa akin minsan na may masarap na sisig daw sa may bandang Rada. Yung pangalawang jollijeep yun na hindi nauubusan ng tao kada tanghali. Tama nga yung nagsabi sa akin. Hindi nga nauubusan ng tao doon kada tanghali. At, mga kaibigan, parang bangko ang partikular na Jollijeep na ito - Bago ka pumasok ay kakapkapan ka ng mga guwardya kung ikaw ay may dalang tinidor o kahit anong kubyertos para mapantusok mo sa mga ulam nila. Tapos, bibigyan ka ng number. Mauupo ka sa isang tabi at hihintayin mo ang numero mo para tawagin, at saka ka oorder ng sisig. Guwardyado ang mga sisig na ito. Protektado ng time delay lock. Kung saka-sakali kasing mag alburoto ang mga tao, eh at least safe ang mga sisig sa kaha de yero.

Tunay ngang masarap ang sisig nila. Sa sobrang sarap eh naghihinala na ako na baka nilagyan nila ito ng ginayat na dahon ng marijuana. Kasi sa tuwing kakain ako nag-iiba ang paligid, nagiging makulay pero kulay pink. At lahat ng nakakakasalubong ko eh naka ‘peace’ sign sa akin at kelalaki ng mga nakasabit sa leeg. Ewan ko ba.

Sa gabi naman. Ang Ayala Avenue ay puno ng ilaw. Ay hindi po, hindi po sila tulad ng Cubao o kaya ng Pasay na ibang ilaw ang kumukutikutitap doon. Mga gusali po ang ibig kong sabihin. At ngayong pasko, lalo pang tumingkad ang nasabing lansangan dahil na rin sa mga christmas lights, lantern lights at Marlboro lights.

Eto na muna ang maibabahagi ko sa inyo tungkol sa Ayala. Dati ko syang kinasuklaman (tulad ng ginawa ni Nora Aunor sa eksenang "My brother is not a pig…ro mix"), eh ngayon ay nagugustuhan ko na. Ang hiling ko lang eh sana lalo pang magkabuhol buhol ang trapik para lehitimo na ang pagkasuklam ko.

Susunod: Pegasus 101 at ang adbentyurs ni Boy Bastos.

Babala: Ang lahat ng mga pangalan, lugar at mga bagay na nabanggit ay mga kathang-isip lamang. Ang pagkakapareho nito sa tunay na buhay ay nagkataon lamang at hindi sinasadya. Kaya mangyari lang po na huwag nyo akong sisihin sa pagkamatay ni Rizal, sa pagkapanalo ni Pacquiao o di kaya’y ang pagaalburoto ni Miriam dahil sa pagkakalaglag nya sa nominasyon sa pagiging punong mahistrado. Salamat po.